Archivo y Biblioteca

 

 

 
 
 

 

   

DEL FANDANGO EXTREMEÑO 

 

               I

 

Contentete me puse

     y alborotao

al sabé que mi suegra

     l´había diñao,

pero mi mujé quiso

     que yo sufriera,

y al parir a mi hija

     parió a mi suegra.

 

     ¡Que mala pata

tienen algunos hombres

     cuando se casan!

 

               II

 

     - Si al pasá ´l arroyo

     se junde´l carro,

dale bien a las mulas

     y suerta un ajo,

que si t´andas con mimos

     y con pamplinas,

tienes atolläero

     pa toá tu vida-

     Me dijo´l ama,

gorviendo de l´iglesia

     l´otra mañana.

 

               III  

 

Yo no sé de lerturas

     ni m´hace farta,

pa cudiar bien al amo

     y a la senara.

Yo seré mu mendrugo,

     mu calabazo,

     y más listo qu´el cura

     será mi amo;

     ¡pero es lo güeno,

que töitos las años

     mus entendemos!

 

               IV

 

Yo teng´un burro grande,

     mu jaronazo,

y una burrina nana

     qu´es com´un rayo.

Yo los miro y me igo

     pa mis adentros,

¡con lo güeno de dambos,

     qué gran jumento!

Mi compadre me ijo

     que los casara,

que dambas cosas güenas

     pué que cuajaran.

Y en dispués de casalos

     salió la cria

más nana y más jarona

     que la familia.

Y a mi mujé le igo,

     con desimulo.

a nusotros nos pasa

     como a los burros.

 

[anterior] [siguiente] [portada]
 

(c) Archivo-Biblioteca. Diputación Provincial de Cáceres.